62η Διάσκεψη Μονάχου: Το ΝΑΤΟ μπροστά σε ένα «Συναινετικό Διαζύγιο» ή μια Νέα Αρχή;

Στο επίκεντρο του «Νταβός με όπλα» η πίεση των ΗΠΑ προς την Ευρώπη για αμυντική αυτονόμηση και το τέλος της εποχής της «λευκής επιταγής».
Οι ηγέτες του ΝΑΤΟ καταφθάνουν στο Μόναχο σε μια ιστορική συγκυρία. Η Συμμαχία βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, όπου η Ευρώπη καλείται πλέον να μετατραπεί από απλό αποδέκτη προστασίας σε πραγματικό πυλώνα άμυνας. Η απόφαση που θα ληφθεί δεν περιορίζεται στα οικονομικά μεγέθη, αλλά αγγίζει την ουσία της διατλαντικής σχέσης.

Το «Τέλος της Λευκής Επιταγής» από την Ουάσιγκτον
Η 62η Διάσκεψη Ασφαλείας αναδεικνύεται σε σημείο καμπής. Οι ΗΠΑ ξεκαθαρίζουν ότι η εποχή της άνευ όρων κάλυψης των αμυντικών δαπανών έχει παρέλθει.
Ο ρόλος του Μάρκο Ρούμπιο: Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ καλείται να επιλέξει αν θα εξαπολύσει ένα νέο κατηγορητήριο κατά των Ευρωπαίων ή αν θα προτείνει έναν ρεαλιστικό οδικό χάρτη.
Η ρητορική Βανς: Ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντι. Βανς έχει ήδη προειδοποιήσει για το «τέλος της διατλαντικής σχέσης όπως την ξέραμε», ασκώντας κριτική στις ευρωπαϊκές πολιτικές.

Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας και Πολιτικές Εντάσεις
Η στρατηγική εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ για το 2025 θέτει νέα δεδομένα, στοχεύοντας στην υποστήριξη «πατριωτικών ευρωπαϊκών κομμάτων». Οι πρόσφατες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ στο Νταβός, περί έλλειψης ευγνωμοσύνης από την πλευρά της Ευρώπης, έχουν επιτείνει το κλίμα δυσπιστίας εντός της Συμμαχίας.

Το Όραμα της «Στρατηγικής Αυτονομίας»
Παρά τις τριβές, η Ουάσιγκτον δεν επιδιώκει πλήρη αποσύνδεση. Ο στόχος είναι ένας νέος καταμερισμός ευθυνών, με:

1. Την Ευρώπη στρατιωτικά πιο αυτόνομη.
2. Τις ΗΠΑ ως κεντρικό παίκτη στη θωράκιση των συνόρων και τη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία.
3. Στενή σύνδεση μέσω της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας.

Τα Εμπόδια της Γηραιάς Ηπείρου
Από την άλλη πλευρά, το όραμα των Μακρόν, φον ντερ Λάιεν, Ντράγκι και Λέτα για μια ενοποιημένη αμυντική Ευρώπη παραμένει σε θεωρητικό επίπεδο. Η ενοποίηση των κεφαλαιαγορών και η κοινή αμυντική βάση προσκρούουν σε:

• Εθνικές γραφειοκρατίες.
• Φόβους για απώλεια κυριαρχίας.
• Άνισες οικονομικές ωφέλειες μεταξύ των κρατών-μελών.